Jazda po śniegu na rowerze staje się z każdym rokiem coraz bardziej popularną formą zimowej aktywności naszej subkultury, coraz większe ilości rowerzystów okutane w zimowe kurtki, ciepłe spodnie, wyrusza w krótkie wypady w teren w białym puchu, przedkładając dwa kółka nad deskę i narty. Przechodniów maszerujących po skutych lodem chodnikach nie dziwi już tak bardzo widok styczniowego rowerzysty mielącego kołami śnieg przy dziesięciu kreskach poniżej zera. Niektórzy idąc dalej, posunęli się nawet do organizacji zimowego maratonu MTB, na którym pojawiła się całkiem liczna grupa fanów zimowego mtb (przy okazji, film ze śnieżnego maratonu ad 2006 możecie obejrzeć na stronie Mazovii: Zimowy Maraton).

A zima zza kokpitu ma swój urok. Przyzna to chyba każdy kto miał przyjemność znaleźć się gdzieś w trasie na dziewiczym puchu w blasku słońca odbijanego w tysiącach kryształów śniegu. Znane nam do znudzenia miejsca otulone zimową kołdrą nabierają zupełnie nowego charakteru i wyglądu. Problemów jazdy zimą jest jednak znacznie więcej niż podczas jazdy w normalnych warunkach. Trudności wynikają z niskich temperatur panujących na zewnątrz, silnych, szybko wychładzających organizm wiatrów, jak i w wielu przypadkach nieprzetartych dróg i szlaków tonących w śniegu. Mimo wszystko od czasu do czasu, warto zimą wyciągnąć zakonserwowany sprzęt i ruszyć przed siebie napawając się niepowtarzalnymi wrażeniami śnieżnej jazdy.

Otwierając kolejny zimowy sezon, kilka słów uwagi chcielibyśmy poświęcić teorii jazdy po zróżnicowanych nawierzchniach, z którymi stykamy się zimą.

źródlo : http://www.rower.com/archiwum.php?art=2992